'Slegs noodgevalle na ure'
Dié kennisgewing is eintlik oorbodig. Dis twee-uur die oggend in ’n besige ongevalle-afdeling van ’n staatshospitaal in Kaapstad. Al mense wat dit dié tyd van die nag hier sal waag, verkeer in nood.

Op die draagbare lê die “gewone klandisie”, soos die hoofspesialis hulle noem. Brandmaer mense uitgeteer deur die tweemanskap MIV en TB. Diabete en rokers met hul gangreen-deurtrekte tone en aangetaste bloedvate. Tienermeisies wat ’n oordosis van hul ma se slaappille gedrink het.

Die verwagte groepie asmalyers wat deur die nat weer hiernatoe gedryf is en nou in ’n koor sit en hyg. In die wagkamer hang die reuk van drank en bloed terwyl laaities, hul wonde lomp verbind, skoorsoekerig rondstrompel tussen die hospitaalbanke besaai met eensames en haweloses.

’n Jong man word deur sy vriende ingedra – ’n badhanddoek deurweek met bloed, vasgeklem teen sy onderlyf. Hy is in die lies geskiet. Hortend, sy lippe doodsbleek, sukkel hy sy storie uit terwyl ’n gespierde portier hom op ’n trollie lig: ’n bendegeveg. Sy makkers verdwyn soos blits in die nag, hul lojaliteit vergete in hul haas om hulle uit die voete te maak voor die polisie kom.

Ek vryf sy slap are en druk die drup in sy arm vir ’n vloeistofoortapping. Langs my vryf die chirurgiese assistent slaperig sy oë.

Lees dr. Greg Calligaro se volledige storie in Pols